Danny en de meiden in Italië (2)

Dinsdag 26 juli vervolg

Eerder had ik het over primitief kamperen en meteen bedacht ik dat dat natuurlijk maar relatief is. We kamperen op campings met gemiddeld aardige voorzieningen, hebben een bruikbare (hoewel niet overvolle) credit en debet card bij ons, en we doen dit allemaal vrijwillig. Je zult in een vluchtelingenkamp in de woestijn zitten, of onderweg naar de top van K2. Dat is nog eens andere koek! Desalniettemin... voor bepaalde luxepaardjes, en dat zijn niet zozeer de kinderen, is het toch aanpakken geblazen. Alles op een hoopje, weinig ruimte om “op te ruimen”, gebukt leven in de tent. Beperkte verlichting, één pannetje tegelijk op het vuur. Kortom: gedoe is het toch...

Eigenlijk hebben we de hele dinsdag ons bewogen tussen tent en strand. Zoals de Italianen plegen te zeggen: il dolce far niente. 's Ochtends wat boodschappen gedaan. Geen supermercato of IperCoop in de buurt, en de auto willen we vandaag laten staan, eindelijk eens. Maar gelukkig zijn er enkele negozi alimentari in de buurt. Rechtsaf de camping uit, tot aan het eerstvolgende stoplicht (semaforo, met de klemtoon op tweede lettergreep, anders klinkt het gek). Vooral wat vitaminehoudende voedingswaren gekocht, zoals heerlijk zoete perziken, pruimen, erwten in blik, maar ook pasta, bijbehorende Ricotta saus van Barilla (een van onze jarenlange favorieten).

Tussen de middag naar de tent om te lunchen. We sluiten ons graag aan bij de gewoonte om 2 keer per dag warm te eten. Weer naar het strand. Heerlijk warm en zonnig.

's Avonds aan de campingbar wat gedronken en wat geneusd in de campingbibliotheek, waar groen en rijp, literatuur en lectuur is te vinden. Qua hoeveelheid 3 halve Billy's, met zelfs enkele Nederlandse, Russische, maar vooral veel Italiaanse en Duitse boeken, waaronder 2 wetenschappelijke werken (over althochdeutsche Grammatik en over vertaalkunde, eerstgenoemde een klassieker). Achtergelaten door gasten. Vrij mee te nemen en weer terug te bezorgen. Eens kijken of ik een mooie ruil kan voorstellen... Beide boeken in elk geval meegenomen naar de tent, maar de 2 meegenomen batterijlantaarntjes geven niet zo heel veel licht en de ogen vallen dicht.

Woensdag 27 juli

Vage plannen om wat plaatsen in de buurt te bezoeken (Pisa, Lucca) krijgen extra steun door het weer: bewolkt, wat frisser, in elk geval geen zwemweer, zo blijkt 's morgens. Oliepeil en koelvloeistof gecontroleerd. Alles ok.

Voor het het weten, zitten we op de A11 richting Lucca-Firenze. Het begint te druppelen. Regen kun je het nog niet noemen. Laten we eerst naar Bagni di Lucca gaan. Een magische naam, omdat Louis Couperus daar rond 1900 verbleef en daar zelfs een van zijn romans heeft afgeschreven. Zo uit het hoofd: ik meen Aan den weg der vreugde. Thuis even controleren. Of als ik verbinding heb via http://www.dbnl.org.

Bij Lucca dus de snelweg af. Het blijkt nog een aardig ritje over locale wegen tot Bagni di Lucca. Charmant dorpje, maar niet zo bijzonder als je al veel in Italië gezien hebt. Geen centro storico (historisch centrum), zo blijkt. Eigenlijk zijn we snel uitgekeken, het sombere weer zal ook al niet helpen aan het uitzicht. Op een markt aardbeien gekocht en meteen gewassen en gegeten. Terug naar Lucca.

Als we na veel zoeken een parkeerplaats in het centrum (centro commerciale, “winkelcentrum”) hebben gevonden, zien we mensen paraplu's (ombrelli) omhoog steken. Enkele Nederlandse kentekens te zien. We lunchen in een smal pandje met een min of meer gezonde snack: foccaccia, verwarmd, standaard (kinderen) en met paddestoelen (ik). High word je er niet van, maar we lopen vervolgens toch de verkeerde kant op. Nog een stuk teruglopen om het oude centrum, binnen de vestingmuren, waaraan je nog een beetje kunt zien dat steden in Toscane (Pisa, Florence, Pistoia) vaak op voet van oorlog met elkaar leefden. Ook hier zijn de verwachtingen groter dan de regenachtige werkelijkheid. Een chocoladegebakje maakt veel goed.

Later op de middag rusten we uit in de tent. “Zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam...”. De kinderen vullen mijn gesnurk aan met een fluittoon, waar ik niet meteen wakker van word. Het weer klaart nog wat op, en omdat we morgen naar het binnenland gaan (Lago di Trasimeno), gaan we nog één keer naar het strand, met een plastic zak om mooie blinkende kiezelsteentjes te verzamelen (Hans-en-Grietje-motief?). Met de voeten in het water is het heerlijk toeven. Helaas geen mooie zonsondergang meer aan deze kust, gisteren hadden we natuurlijk de camera niet bij ons. Maar we hebben hem wel gezien, en bewonderd zoveel we konden...

Aardige buren trouwens op de camping: gepensioneerde en zelfs hoogbejaarde Italianen die hun laatste zomers slijten aan de kust. Spreken vanzelfsprekend alleen Italiaans. Eén opa met kleinkinderen, die hij een beetje afblaft. Het bejaarde koppel direct naast ons is lief. Zitten eigenlijk de hele dag televisie te kijken, moeten ver voorbij de 80 zijn, maar zij verzorgt hem (die slecht ter been is) nog goed. Als je dan toch oud moet worden, dan lijkt me dit wel een mooi scenario. Ze hebben het goed voor elkaar. Luxe kamperen in optima forma: eigen gasfornuis, zwaar tentdak over hun caravan heen, van alle gemakken voorzien.

Zij leent ons een bezem om de voortent wat op te kuisen, en vertelt ons dat ze al sinds 1964 in deze streek op vakantie gaan, en al sinds 18 jaar deze plek op de camping hebben. Ze zien er ook uit alsof ze ermee vergroeid zijn. Komen hier ook in de winter (l'inverno). O ja? Maar dan is er toch vaak brutto tempo, slecht weer? Zeker, daarom vertrekken ze meestal eind augustus weer. Wonen in de buurt van Milaan. Meneer kijkt bijna de hele dag voor zich uit, let dus goed op onze spullen. Ik voel iets van het oude Italië als je met deze mensen praat. Ze lezen elkaar voor uit de tijdschriften, die in Italië meestal erg sensationeel en populistisch zijn. En dan samen klagen met de opa van verderop. Nostalgia!

Vanavond een goede pizza gegeten aan de boulevard. Na ons komen nog een paar rumoerige Brabanders binnen (Tilburg of ten westen daarvan, zo schat ik in). Het mag de pret niet drukken. De meiden eten hun pizza bijna geheel op, wat best een prestatie is voor die kleine maagjes.

's Avonds Skypen met het thuisfront, deze blog bijwerken, kaartspelletje met de kinderen, en dan wederom naar bed. Morgen dus weer reizen. We hebben vanmiddag ook al zoveel mogelijk ingepakt en aangeduwd in het kleine autootje. Ben benieuwd hoe de volgende camping ons bevalt. Ook nog nooit verbleven in Umbrië (wel in 2000 doorheen gereden naar Lazio, en in de buurt geweest in 2009, zuidelijk Toscane).

Wordt vervolgd... zoland we WIFI (spreek hier uit als “waifai”) kunnen vinden, al is het voor 4 euro per uur. Ciao!